سایت گردشگردی

مسجد جامع میمه

از بنای مسجد جامع میمه متعلق به دوران زندیه تنها ضلع جنوبی مسجد، گنبد و فضاهای زیر گنبد و کنار آن باقی‌مانده که کتیبه‌ی بالای محراب مسجد سال ۴۱۳ ه.ق و سال تجدید بنای مسجد را بیان می‌کند. ایوان‌های مسجد تخریب‌شده و بدنه‌های مسجد با کاشی‌های هفت‌رنگ کاملاً جدیدالاحداث می‌باشند، همچنین در بازسازی مسجد محراب اصلی آن به موزه ایران باستان انتقال یافت.

داخل مسجد بیشتر از کارهای آجری ساده استفاده‌شده و در قسمت‌های تعمیری آن گچ‌بری ساده و در بعضی قسمت‌ها گچ‌بری تزئینی با آیات قرآن دیده می‌شود. کف ایوان‌ها از کف صحن کمی بلندتر و داخل دیوارشان گچ کاری ساده و خارج آن‌ها با آجرهای برجسته کارشده است.

مسجد به شکل چهار ایوانی بوده و صحن مسجد با وسعت کم چهارضلعی بوده که صفحه‌هایی در زوایای بالا و مشرف‌به صحن داشته‌اند، دو عدد از صفه‌ها در جنوب شرقی و شمال شرقی، پنجره‌هایی رو به کوچه‌ کنارِ مسجد داشتند که علاوه بر مکتب‌خانه و نشیمن به‌عنوان دیده‌بانی و اتاق‌های نگهبانی نیز استفاده می‌شدند.

تا قرن نهم، دهم و یازدهم هجری بخصوص در زمان حکمرانی حسن بهادر خان معروف به ازون حسن و پادشاهان صفویه ایوان شمالی با همان سبک سلجوقی باقی بوده و تنها اندکی تغییرات در گچ‌بری آن اعمال شد، در این ایوان صفه‌ای مانند یک مکتب‌خانه بوده که در آن ملأها به تدریس می‌پرداختند. در گوشه ایوان شمالی نیز منبری منبت‌کاری شده برای روضه‌خوانی مداحان و ملأها وجود داشت.

احتمال می‌رود ایوان جنوبی در اثر سیل و عوامل نامساعد جوی از بین رفته و بجای آن ایوانی که سطح داخلی آن با تخته‌های چوبی همراه با آیات قرآن و نقاشی تزئین شده، ساخته‌ باشند.

ایوان شرقی تحولات ساختمانی، تغییر و تبدیل‌هایی داشته که سبک معماری آن قابل‌تشخیص نبوده، اما درب اصلی مسجد در زاویه جنوب شرقی این ایوان واقع بوده که سر در این قسمت دارای دو منار کوچک در بالا، تزئینات گچ‌بری بسیار زیبا در متن و درب منبت‌کاری شده بود.

گلدسته خشتی آجری مسجد به ارتفاع ۱۴ متر، در زاویه شمال شرقی ایوان شرقی بناشده بود، همچنین دو سر درب مسجد مزین به کتیبه‌های خط کوفی با کاشی فیروزه‌ای و گچ‌بری بوده است.

ایوان غربی نیز به‌صورت سایه‌بانی در جلو درب ورودی به صحن زیر گنبد ساخته‌شده بود که همچنان سبک معماری آن به خاطر تغییراتی که در ادوار مختلف داده‌شده چندان مشخص و گویا نیست ولی زیربنای اصلی آن به زمان سلجوقیان می‌رسد.

سابقاً ساختمان صحن و بناهای اطراف آن به‌گونه‌ای ساخته‌شده بود که درب ورودی تمام حجره‌ها به‌طرف درب اصلی باز می‌شدند و سکوهایی برای نشستن در چهار طرف دیوارها ساخته بودند اما احتمال می‌رود در زمان‌های صفویه و قاجاریه از این مسجد علاوه بر ادای نماز جماعت به‌عنوان مکتب‌خانه نیز استفاده می‌شده است.

 

 محراب مسجد جامع قبلاً سنگی حجاری‌شده به‌صورت کتیبه‌ای با خطوط برجسته کوفی داشته، اطراف محراب نیز نقاشی،‌ گچ‌بری و کاشی‌های نفیس، تزئینات پیچیده‌ای داشت که در تاریخ ۵۵۱ ه. ق توسط ابوطاهر حسین بن غالی از اهالی کاشان بناشده بود اما در بازسازی مسجد اطراف محراب تخریب و سنگ محراب آن به موزه ایران باستان انتقال یافت و اطراف محراب دوباره توسط مرحوم صدرالاسلام گچ‌بری شد. این تزئینات تمامی اطراف محراب، هلال طاق‌نماهای اطراف هلال‌ها و ستون‌های گرد طرفین زیر گنبد، ایوان‌ها و سر در ورودی را فراگرفته است. در ضمن این بنا خوشنویسی‌هایی با خطوط ثلث و نسخ، تزئینات گوناگون با اسلیمی‌ها و اشعاری به زبان کوفی و فارسی داشته است و از چشمگیر‌ترین عنصر هنری و تصویری آن‌ها اشکال گوناگونی چون گلاب‌پاش، تسبیح و سجاده، شانه، مهر نماز، سپر و اسب‌سوار می‌باشند.

جاذبه های مشابه

پناهگاه حیات وحش موته

پناهگاه حیات وحش موته

مشاهده
روستای موته

روستای موته

مشاهده
غار کلهرود

غار کلهرود

مشاهده
معدن طلای موته

معدن طلای موته

مشاهده
شما هم می توانید در مورداین مکان نظر بدهید.
(برای ثبت نظرات لازم است ابتدا وارد حساب کاربری شوید)
مهدی دهدار (20 شهریور 96)

ساشس شسیبش شسیب شسیب شسیمبش یبمشس بشسیبنشس یبمشس شس